|
Strona 1 z 2
Pomagaj, ale nie bądź współuzależniony
Według
danych szacunkowych, od 13 do 15 osób na sto ponosi konsekwencje, w
sposób mniej lub bardziej bezpośredni i poważny, patologicznego grania
osoby uzależnionej. W Szwecji uzależnienie od grania dotyka około 150
000 osób !
Życie z osobą uzależnioną, cierpiącą z powodu patologicznego grania, jest doświadczeniem wyczerpującym. Współmałżonkowi, osoby bliskie, mają ciągłe poczucie zagrożenia, wyczerpania, ale także odczuwają wściekłość wobec tego problemu.
Pomoc, jaką usiłują oni nieść swojemu współmałżonkowi, często tak naprawdę jest efektem ich własnych problemów i trudności, jakich sami doświadczają z powodu jego grania: w takim wypadku mówi się więc o współuzależnieniu.
Mimo że ich celem była pomoc, wyczerpują się oni próbując naprawiać i kompensować problemy gracza, jednak w ten sposób opóźniają oni moment, kiedy gracz będzie musiał stawić czoła rzeczywistości – czyli realnym konsekwencjom grania.
Współuzależnienie jest źródłem cierpienia podobnego do tego, jakie przeżywa osoba uzależniona od grania: obsesyjność, kompulsywność, pragnienie kontroli, zaprzeczanie, utrata zainteresowań i wartości...
Szczególna uwagę należy zwrócić na ich potrzebę wysłuchania i wsparcia: istnieją specjaliści mogący im pomóc...
Kilka różnic między pomocą i współuzależnieniem
Pomoc
|
Współuzależnienie
|
|
Mieć odpowiedzialność wobec kogoś
|
Czuć się odpowiedzialnym za tego kogoś
|
|
Respektować swe własne granice
|
Przekraczać swe granice
|
|
Być świadomym swoich uczuć
|
Nie zdawać sobie sprawy ze swych uczuć
|
|
Znać i szanować swoje potrzeby
|
W pierwszej kolejności zaspokajać potrzeby innych, zapominać o sobie i koncentrować się na innych, być całkowicie zaabsorbowanym kontrolowaniem drugiej osoby
|
|
Posiadać własne aktywności sprawiające przyjemność
|
Napotykać trudności lub uważać za niemożliwe realizowanie aktywności sprawiających mi przyjemność
|
|
Posiadać dobry obraz siebie
|
Istnieć tylko w zależności od drugiej osoby, posiadać zaniżony obraz siebie i poczucie własnej wartości
|
|
Umieć powiedzieć NIE
|
Gromadzić w sobie złość na skutek „akceptowania rzeczy nie do zaakceptowania”
|
|
Stawiać na pierwszym miejscu własne dobro przed poszukiwaniem pomocy dla drugiej osoby
|
Dawać pomoc za wszelką cenę, uciekać w chorobę
|
|
Pozwolić drugiemu samodzielnie dojrzewać, darzyć zaufaniem
|
Robić wszystko za drugą osobę
|
|
Być w stanie dać komuś wolność
|
Czuć się zobowiązanym do kontrolowania wszystkiego
|
|
Akceptować swoje wady i zalety
|
Być perfekcjonistą i mieć poczucie „nigdy nie zrobię tego wystarczająco dobrze”
|
|
Dla rodzin