WPROWADZENIE
Przeciętna osoba traktuje grę jako zabawę, chociaż często chciałaby bardzo wygrać. Wyznacza sobie najczęściej pewien limit pieniędzy, jakie może poświęcić na grę lub określa limit czasu, po którym odstępuje od gry, bez względu na to czy wygrywa czy też przegrywa. Osoby grające sporadycznie zakładają prawdopodobieństwo przegrania określonej kwoty i wliczają ją w koszta zabawy. Zupełnie innymi motywami kierują się osoby, których granie nabrało cech patologicznego hazardu.

Kiedy mamy do czynienia z osobą uzależnioną niewątpliwie jednym z najtrudniejszych zadań jest zmotywowanie jej do podjęcia leczenia. Zaprzeczanie istnieniu problemu wynika z samych mechanizmów choroby, jaką jest uzależnienie od hazardu. Chodzi tu głównie o mechanizm iluzji i zaprzeczeń. Mechanizm ten sprawia, że osoba uzależniona, w miarę jak problem narasta zaczyna izolować się od negatywnych sygnałów płynących od osób z otoczenia i z samych sytuacji życiowych a także z własnego organizmu w taki sposób, aby bronić po pierwsze dobrego mniemania o sobie, po drugie aby bronić możliwości grania.

Jest takie powiedzenie wśród Anonimowych Hazardzistów „ Mitingi  to załatwią”.  Pewnie się spytasz – co załatwią?   Uzdrowienie. Mitingi ułatwiają je, sprawiają, że jest silniejsze i lepsze. Podstawą wspólnoty są jej spotkania.  Wierzymy, że dzieląc się doświadczeniem, siłą i nadzieją, znajdziemy siłę ducha niezbędną do powstrzymania się od hazardu w powszednim życiu. Proponujemy, abyście w ciągu pierwszych 90 dni uczestniczyli w tylu mitingach, w ilu tylko możecie. Nie dlatego, że potrzebujecie ich bardziej niż my, ale dlatego, że im szybciej pogodzicie się ze swoją choroba, tym będzie dla was lepiej.

JEŚLI GRASZ NAŁOGOWO, PRZYJDŹ NA MITING, LUB, NAJSZYBCIEJ JAK TO MOŻLIWE, SKORZYSTAJ Z TELEFONU.

Ponieważ naszą wspólnotę tworzą nałogowi hazardziści, nieunikniony jest powrót niektórych z nich do hazardu. Niestety, zdarzało się w przeszłości, że członkowie wspólnoty znaleźli się w takiej sytuacji i nigdy nie wrócili do wspólnoty. Czy wstydzili się, czy mieli uczucie, że kogoś zawiedli, czy też mieli jakieś inne powody, oczywiste jest, że coś powstrzymało ich od powrotu.