Menu +

12 kroków – komentarze

Program Zdrowienia Anonimowych Hazardzistów jest fundamentem, na którym uczestnicy będący we Wspólnocie są zdolni odbudować swoje życie. Program Zdrowienia jest nakreślony w dwunastu krokach i jest to plan lepszej drogi życia.
Aby kompulsywni hazardziści byli w pełni produktywnymi członkami społeczeństwa muszą kompletnie powstrzymywać się od hazardu. Poprzez praktykowanie Dwunastu Kroków Zdrowienia, osoba jest zdolna do zrealizowania swojego potencjału. Ten program umożliwia też członkom Anonimowych Hazardzistów prowadzić etyczne życie i osiągać szacunek do siebie samego. Niektóre z dwunastu kroków zajmują się uznaniem bezsilności i/lub złego postępowania. Inne kroki wymagają od członków podjęcia działań koniecznych , aby odbudować ich życie. Trzecia grupa kroków jest duchowa w swojej naturze i dotyczy siły większej niż jednostka.
Każdy krok jest otwarty na indywidualną interpretację. Ponieważ Program Zdrowienia jest zaprojektowany tak , aby być dostosowanym do osobistych potrzeb, przez lata powstało wiele różnych interpretacji kroków. Ten komentarz jest podstawowym przeglądem wielu różnych interpretacji Dwunastu Kroków Zdrowienia i może być rozpatrywany jako punkt startowy do bardziej szczegółowej dyskusji.

Krok 1: PRZYZNALIŚMY, ŻE JESTEŚMY BEZSILNI WOBEC HAZARDU – ŻE NASZE ŻYCIA STAŁY SIĘ NIEMOŻLIWE DO KIEROWANIA
W pierwszym kroku Programu Zdrowienia uczestnicy GA uznają swoją bezsilność wobec hazardu i uczą się zaakceptować prawdę o kompulsywnym hazardzie – że jest to nie uleczalna, postępująca choroba, która może jedynie być zatrzymana przez całkowitą abstynencję od hazardu. Uczestnicy przyznają, że byli bezsilni, by kontrolować swoje życie, gdy ich działania zdominowane były przez hazard. Poprzez to przyznanie uczestnicy zyskują wewnętrzną siłę, aby poradzić sobie z ich problemami i stanąć w obliczu odpowiedzialności.
W Kroku Pierwszym kompulsywni hazardziści proszeni są o zaakceptowanie faktu, że ich życia stały się niemożliwe do kierowania. Uczestnicy przyznają, że choroba hazardowa niszczyła ich stabilność finansową i wiele innych aspektów ich życia, włączając w to rodzinę, pracę i inne relacje osobiste. Przyznanie i akceptacja, która przychodzi z Krokiem Pierwszym są konieczne do kontrolowania destrukcyjnego zachowania spowodowanego przez kompulsywny hazard.
Pierwszy krok programu zdrowienia jest tak samo istotny dla kogoś kto powstrzymuje się od hazardu przez znaczny czas jak i dla osoby nowej. Poprzez regularne przeglądanie Kroku Pierwszego uczestnikom przypomina się o przeszłości po to, by jej nie powtórzyli.

KROK 2: UWIERZYLIŚMY, ŻE SIŁA WIĘKSZA OD NAS SAMYCH MOŻE PRZYWRÓCIĆ NAM NORMALNY SPOSÓB MYŚLENIA I ŻYCIA.
Rozpoznając naturę choroby kompulsywnego hazardu, uczestnicy GA zdają sobie sprawę że w pojedynkę są bezsilni, by stworzyć normalny sposób myślenia i życia. Dlatego, kompulsywni hazardziści rozumieją, że potrzebują pomocy ze strony siły większej niż oni sami. W Kroku Drugim członkowie są proszeni, aby uwierzyć w Siłę Wyższą, która jest źródłem siły zewnętrznej dla każdego i większej niż własna wola i własna determinacja. Siła Wyższa może być tym, czym uczestnik GA chce, aby była, może to być na przykład: Bóg lub psychologiczne i emocjonalne wsparcie pochodzące ze Wspólnoty lub grupy. Krok ten nie prosi o wiarę w religię zorganizowaną, ale bardziej zwyczajnie o zaangażowanie się w osobistą duchowość. Wiara w Siłę Wyższą umożliwia kompulsywnemu hazardziście zdanie sobie sprawy, że możliwy jest lepszy sposób myślenia i życia niż ten, który oferowany był przez hazard.

KROK 3: PODJĘLIŚMY DECYZJĘ ABY POWIERZYĆ NASZĄ WOLĘ I NASZE ŻYCIA OPIECE TEJ SIŁY, JAKKOLWIEK JĄ POJMUJEMY
Kiedy uczestnicy GA oddają swoje życia opiece Siły Wyższej, ogromny ciężar jest zniesiony z ich barków. Wolni od ograniczeń ego starają się żyć ideałami siły większej niż oni sami. Sama wiara nie prowadzi do normalnego sposobu życia, lecz wiara, która skojarzona z pozytywną decyzją, aby powierzyć siebie opiece siły Wyższej prowadzi uczestników w kierunku do zdrowienia.

KROK 4: DOKONALIŚMY GRUNTOWNEJ I ODWAŻNEJ INWENTURY MORALNEJ I FINANSOWEJ.
Aby osiągnąć życie bardziej obdarzone treścią , kompulsywny hazardzista musi doświadczyć całkowitej i gruntownej samooceny. Akceptacja jego wad jest warunkiem wstępnym do skorygowania ich. Uczestnicy dążą do znalezienia prawdy o nich samych, albowiem w prawdzie jest wolność do tego, aby wybierać wiele alternatyw i okazji, które ofiarowuje życie. Aby dokonać całkowitej inwentury uczestnicy muszą zbadać najlepiej jak potrafią wszystkie aspekty swojego charakteru. Wszystkie negatywne cechy powinny być zbadane, takie jak egoizm, chciwość, odkładanie spraw na później, złość, zazdrość, duma, lenistwo, noszenie urazy, litowanie się nad sobą, zawiść, nieszczerość, oszukiwanie samego siebie, niecierpliwość, nietolerancja, pesymizm i nieuczciwość. Równie ważne, jednakże, jest uznanie wszystkich pozytywnych cech charakteru danej osoby, takich jak: życzliwość, optymizm, empatia, pracowitość, pokora, uprzejmość, godność, tolerancja i uczciwość. Uczestnicy są namawiani, by zrobili pisemną inwenturę, nic nie powinno być ukryte.
We wspólnocie Anonimowych Hazardzistów, finansowa inwentura jest tak samo ważna jak moralna. Uczestnicy robią listę wszystkich kwot, które są winni w rezultacie hazardu, takich jak: pożyczki, czeki bez pokrycia , kradzieże i inne długi. Dodatkowo, wyszczególniają swój kapitał i przychód.
Moralna i finansowa inwentura jest tak samo ważna dla ugruntowanych uczestników jak i dla nowych. Poprzez robienie takich inwentur w toczącym się procesie uczestnicy ciągle oceniają swój charakter. W ten sposób, nowe wady mogą być rozpoznawane, a wzrost mierzony. Ponieważ pieniądze są nieodłączną częścią hazardu, kompulsywny hazardzista musi użyć finansowej inwentury razem z moralną, aby zacząć prawdziwą zmianę charakteru.

KROK 5: WYZNALIŚMY SOBIE I DRUGIEMU CZŁOWIEKOWI ISTOTĘ NASZYCH BŁĘDÓW
W Kroku Piątym uczestnik jest prawdomówny nie tylko w stosunku do samego siebie, ale też w stosunku do innych albo na gruncie indywidualnym albo na gruncie grupowym. Poprzez odkrycie drugiej osobie pełnego zakresu swoich wad, osoba uzyskuję obiektywność i perspektywę nie osiągalną w innym przypadku. Po zrobieniu gruntownej, moralnej i finansowej inwentury konieczne jest, żeby kompulsywny hazardzista dzielił się swoimi odkryciami z kimś innym. Przyznanie się do złego postępowania przynosi ogromną ulgę. Utrzymywanie w sobie w zamknięciu faktów z inwentury moralnej nakłada na osobę ciężar większy niż ktokolwiek mógłby znieść. Poprzez dzielenie, presja i niepokój są uwalniane.

Krok 6: STALIŚMY SIĘ CAŁKOWICIE GOTOWI, ABY UWOLNIONO NAS OD TYCH WAD CHARAKTERU.
W tym kroku uczestnicy są proszeni tylko o to, aby byli gotowi i skłonni mieć usunięte wady charakteru. To jest krok przygotowania, w którym nie prosi się ich o usunięcie wad charakteru , ale po prostu o to , aby otworzyć serca i umysły oraz być gotowym do zmiany.
Uczestnicy są często niechętni czynić konieczne zmiany w osobowości, ponieważ doświadczanie bezpieczeństwa jest ich głęboko zakorzenionym rysem charakteru . W tym kroku, uczestnicy są zachęcani , aby być otwartym na pozbycie się jego lub jej wad charakteru , i aby mieć wiarę , że wyłoni się ich nowy i lepszy charakter.”

Krok 7: POKORNIE PROSILIŚMY BOGA ( JAKKOLWIEK GO POJMUJEMY) , ABY USUNĄŁ NASZE BRAKI.
W taki sam sposób jak Anonimowi Hazardziści rozumieją, że są bezsilni , aby kontrolować swój hazardowy problem, tak też uświadamiają sobie, że osobiście są bezsilni, aby usunąć swoje wady charakteru. Skoro są chętni , aby mieć usunięte ich wady charakteru, następny logiczny krok to jest szukać pomocy.
Właśnie jako uczestnicy GA dochodzą do akceptacji Siły Wyższej , i co za tym idzie, że tylko ta moc może usuwać ich braki. Odrzucając na bok pychę, która prowadziła do wiary, że mogliby żyć wyłącznie przy pomocy ich własnego umysłu, mocy i siły woli, członkowie GA zaczną uczyć się prawdziwej pokory.
Pokora wobec Boga oznacza nie tylko skromność, ale kompletny brak nieuzasadnionej dumy z siebie. Członkowie szczerze przyznają się do wszystkich słabości, nie zatrzymując żadnej z nich. Siła tkwi w wierze, że jest to możliwe, aby zmienić nasz charakter z pomocą Boga jakkolwiek go pojmujemy.
Naprawa trwa raczej nie przez jedną noc, działanie tego kroku jest ciągłym procesem starań. Działanie w kierunku zmiany jest najważniejsze. Uczestnicy GA pozwalają odejść starym zwyczajom i pozwalają Bogu – tak jak Go pojmują prowadzić ich ku pokojowi i pogodzie ducha.

Krok 8: ZROBILIŚMY LISTĘ WSZYSTKICH OSÓB, KTÓRE SKRZYWDZILIŚMY I STALIŚMY SIĘ GOTOWI ZADOŚĆUCZYNIĆ IM WSZYSTKIM.
Większość kompulsywnych hazardzistów jest świadoma, że finansowo wyrządzili szkodę wielu ludziom, ale rzadko są oni świadomi wszystkich emocjonalnych szkód, które spowodowali. Zasięg emocjonalnych i finansowych szkód, jakie zrobili jest ewidentnie sporządzany jedynie poprzez napisanie kompletnej listy tych, którzy ucierpieli. Sukcesem Kroku Ósmego jest indywidualna chęć zadośćuczynienia każdemu z listy.

Krok 9: ZADOŚĆUCZYNILIŚMY OSOBIŚCIE WSZYSTKIM LUDZIOM, WOBEC KTÓRYCH BYŁO TO MOŻLIWE, Z WYJĄTKIEM TYCH PRZYPADKÓW, GDY ZRANIŁOBY TO ICH LUB INNYCH.
W tym kroku, uczestnik GA jest proszony o zrealizowanie zamiarów z poprzedniego kroku stosownie do najlepszych jego lub jej zdolności. Poprzez zadośćuczynienie , uczestnicy uwalniają się od ciężaru złego postępowania. W ten sposób negatywne zachowania z przeszłości są przekształcane na działające potencjalnie pozytywnie w przyszłości. Są różne sposoby zadośćuczynienia. Może być to sposób finansowy, a kiedy indziej mogą być to sposoby bardziej złożonej i osobistej natury. Podobnie, jakieś zadośćuczynienia mogą być zrobione natychmiast , a kiedy indziej inni mogą trwać pewną liczbę lat. Są też przypadki gdzie zadośćuczynienia nie mogą być zrobione, ponieważ wykonanie ich byłoby szkodliwe dla innej osoby. Czasami zadośćuczynienia nie mogą być zrobione z powodu niemożności skontaktowania się ze skrzywdzoną osobą. Gdzie zadośćuczynienie nie może być zrobione bezpośrednio, zamienną metodą zadośćuczynienia może być zrobienie czegoś jako aktu życzliwości lub służby wobec Anonimowych Hazardzistów. Zdrowy rozsądek, wiedza kiedy działać i odwaga są rzeczą niezbędną do pomyślnego wykonania Kroku Dziewiątego. W jakimkolwiek przypadku, zadośćuczynienie powinno być proste i uczciwe, cokolwiek się zdarzy w otaczających warunkach. Uczestnik GA nie powinien unikać robienia zadośćuczynienia poprzez racjonalizowanie, że robiąc zadośćuczynienie będzie ranił kogoś innego, jeśli ta decyzja jest faktycznie podejmowana, by oszczędzić swoje własne uczucia.

Krok 10: PROWADZILIŚMY NADAL OSOBISTĄ INWENTURĘ I KIEDY BYLIŚMY W BŁĘDZIE, NATYCHMIAST PRZYZNAWALIŚMY SIĘ DO TEGO.
Osobista inwentura jest kontynuacją procesu oceniania siebie, ma zachęcać jednostkę do poznania swoich nawyków, co sprawi, że wzrośnie jej samoświadomość. Ta osobista inwentura jest to ponowne ocenienie postaw i działań uczestnika GA zarówno wobec innych, jak i siebie. To nie może ograniczać się tylko do negatywnych aspektów charakteru uczestnika, ale powinna obejmować także jego pozytywne cechy.
Krok Dziesiąty sygnalizuje, że uczestnicy GA stale powinni oceniać błędy, które popełnili.
Raz je rozpoznając , uczestnicy stwierdzają , że korzystne jest dla nich natychmiast przyznać się do tych popełnionych błędów.
Przyznanie się w porę do popełnionego błędu prowadzi do katharsis niepokoju, depresji czy poczucia osamotnienia.
W tym kroku uczestnicy GA mają podejmować decyzje, znajdywać rozwiązania powstałych problemów, nabrać perspektywicznego spojrzenia, rozwinąć opanowanie, akceptować to, że czegoś nie mają oraz brać odpowiedzialność za własne działania. Praktykowanie dziesiątego kroku Programu Zdrowienia pomaga zmienić wzorce zachowania, zniechęca do żywienia negatywnych emocji, a zachęca do rozwijania poczucia własnej godności oraz innych pozytywnych emocji. Ta kontynuacja procesu oceniania siebie sprzyja emocjonalnemu zdrowiu i dojrzewaniu.

Krok 11. POPRZEZ MODLITWĘ I MEDYTACJĘ SZUKALIŚMY LEPSZEGO, ŚWIADOMEGO KONTAKTU Z BOGIEM, JAKKOLWIEK GO POJMUJEMY, MODLĄC SIĘ JEDYNIE O POZNANIE JEGO WOLI WOBEC NAS ORAZ SIŁĘ DO JEJ SPEŁNIENIA.
Pozostanie w kontakcie z Bogiem, poprzez modlitwę i medytację, umożliwia uczestnikowi GA rozwój osobisty i duchowy. Czyjś Bóg nie musi być bóstwem, dlatego ten krok przynosi korzyści nie tylko wierzącym, lecz także agnostykom i ateistom. Program Anonimowych Hazardzistów oparty jest na osobistej wierze każdego człowieka i dlatego pozostawia uczestnikom wolność wyboru w rozumieniu Boga i kontaktu z nim. Formalna modlitwa lub medytacja mają zachęcić ich do codziennego kontaktu z ich Bogiem. Dzięki podtrzymywaniu tego kontaktu uczestnicy stają się bardziej otwarci na doświadczenie woli Boga wobec nich i nabierają sił do życia w zgodzie z nią.

Krok 12. WŁOŻYWSZY WYSIŁEK W TO, ABY STOSOWAĆ TE ZASADY WE WSZYSTKICH NASZYCH POCZYNANIACH, STARALIŚMY SIĘ NIEŚĆ POSŁANIE INNYM KOMPULSYWNYM HAZARDZISTOM.
Krok dwunasty jest kulminacją całego Programu Zdrowienia. Sukces tego kroku zależy od wysiłku, z jakim uczestnicy GA będą wprowadzać w swoje życie te zasady oraz od tego, czy będą przekazywać innym kompulsywnym hazardzistom, że oni mogą zaprzestać hazardu poprzez praktykę programu Anonimowych Hazardzistów i tym samym osiągnąć szacunek do samych siebie, osobisty i duchowy rozwój. Nacisk należy położyć tutaj nie na wyniki, lecz na wysiłek poczyniony przez uczestnika.

Tłumaczenie opracowali:
Adam i Janusz